Een avond van licht, stilte en verbondenheid
De bijeenkomst rondom Wereldlichtjesdag vond plaats op 14 december 2025 in de Grote Kerk in Emmen.
De avond werd goed bezocht door mensen die samen wilden stilstaan bij het verlies van hun kindje. Ieder met een eigen verhaal, een eigen gemis en een eigen reden om aanwezig te zijn. Wat deze avond zo bijzonder maakte, was niet wat er gezegd werd, maar juist wat er niet gezegd hoefde te worden.
In een tijd waarin alles snel gaat en gevoelens vaak onder woorden gebracht moeten worden, bleek deze avond iets anders te bieden: samen zijn zonder te praten. De ruimte werd gevuld met warme klanken van muziek die zacht om je heen sloeg, als een deken. Muziek die woorden overbodig maakte.
Bezoekers konden een hartje ophangen met de naam van hun overleden kind. Ze mochten ook een kaarsje branden en de naam hardop vertellen.
Een klein vlammetje, maar met een grote betekenis. Een moment van stilstaan, van herinneren, van voelen. Er vloeiden tranen, maar er waren ook momenten van rust. Soms zelfs een glimlach, omdat herinneringen niet alleen pijn doen, maar ook laten zien hoeveel liefde er is en blijft.
Aan het einde van de avond ging niemand met lege handen naar huis. Iedereen mocht een hartje met de naam van het overleden kindje meenemen. Een tastbare herinnering. Iets kleins, maar groots in gevoel. Daarnaast waren er een gedicht en een verhaal over verlies — herkenbaar, troostend, en voor velen precies wat ze nodig hadden.
Waarom ik foto's heb gemaakt in een kwetsbare situatie
Tegelijkertijd weten we dat er ook veel mensen waren die niet zijn gekomen. Misschien wisten ze het nog niet. Misschien voelde het spannend, te confronterend, of simpelweg te veel. En dat is begrijpelijk. Verlies maakt kwetsbaar, en samenkomen rondom dat verdriet kan eng lijken.
Juist daarom wilde ik deze avond vastleggen in beelden.
Niet alleen voor de mensen die er waren, maar ook voor degenen die er (nog) niet konden zijn. Om visueel te laten zien dat zo’n bijeenkomst niet zwaar of beangstigend hoeft te zijn, maar warm, zacht en gedragen. Een plek waar je niets hoeft, behalve er zijn. Of zelfs alleen maar kijken.
Misschien helpen deze beelden om de drempel iets lager te maken. Om te laten zien dat je welkom bent, precies zoals je bent. Met woorden, of zonder. Met tranen, of in stilte
Een avond als deze ontstaat niet vanzelf.
Dank aan iedereen die met woorden, muziek en aanwezigheid deze bijeenkomst zo bijzonder heeft gemaakt.
Gedicht: T. Huisman
Muziek: H. Habing en begeleiding
Spreker: T. Lohues-Bocxe van Miskraam Meegemaakt
Deze avond werd liefdevol georganiseerd door:
Miranda Veenstra – Hart en Ziel Uitvaartzorg
Jenny Louissen – Uitvaartzorg Louissen
Dank voor het creëren van een veilige, warme plek
waar stilte mocht spreken en herinneringen mochten leven.
Ik heb een paar vragen?
