Ik dacht dat ik het op mijn veertigste wel zou weten!!
Toen ik dertig was, dacht ik: als ik veertig ben, dan weet ik wie ik ben.
Dan heb ik mezelf geaccepteerd. Dan laat ik me niet meer beïnvloeden door wat anderen vinden. Dan heb ik genoeg levenservaring om ruis van buitenaf naast me neer te leggen.
Inmiddels ben ik 47.
En weet je? Een tijd lang klopte dat ook.
Ik kende mezelf. Ik voelde rust. Ik was trots op wat ik had opgebouwd. Op wie ik was geworden. Niet perfect, maar goed. Goed genoeg.
En toch…
De laatste jaren merk ik dat er weer iets verschuift.
Ik twijfel vaker. Aan mezelf. Aan wat ik kan. Aan wie ik eigenlijk ben. Mijn hormonen lijken een eigen leven te leiden. De ene dag voel ik me sterk en de volgende dag vraag ik me af waar dat zelfvertrouwen ineens gebleven is.
En terwijl ik dit schrijf, stop ik nog een chocolaatje in mijn mond.
Alsof dat heel even alles zachter maakt. Alsof ik daarmee niet hoef te voelen dat mijn lichaam verandert. Dat ouder worden iets anders is dan ik me ooit had voorgesteld.
Als ik in de spiegel kijk, zie ik iemand. Maar niet altijd mezelf.
Dat vind ik misschien nog wel het lastigste.
Als ik een foto van mezelf plaats, krijg ik vaak lieve reacties. Mooie reacties. Ik geloof ook dat mensen dat oprecht menen.
En als fotograaf weet ik precies hoe we naar een portret kijken. We zien een gezicht. Een blik. Een gevoel. We zien een mens.
We turen niet eindeloos naar iemands neus. Of naar haar buik. Of naar haar armen.
Dat doen we alleen bij onszelf.
Want als ík naar een foto van mezelf kijk, zie ik eerst mijn rode neus. Mijn armen. Mijn buik.
Pas daarna zie ik de vrouw die erop staat.
Met foto’s kunnen we de boel mooier maken, dan we in werkelijkheid vinden. Weg rode neus, de vetrollen wat terug geduwd.
Iedere ochtend sta ik weer voor dezelfde spiegel, de spiegel liegt niet.
En daar is geen mooi licht. Geen perfecte hoek.
Alleen ik.
En de veranderingen die horen bij ouder worden.
Bijna iedere week vertel ik vrouwen hoe mooi ze zijn.
En dat meen ik.
Niet omdat ze voldoen aan een schoonheidsideaal. Maar omdat ik zie hoe hun ogen zachter worden zodra ze zichzelf even vergeten. Omdat schoonheid voor mij zit in een blik. In een lach die niet gemaakt is. In een gezicht dat een verhaal vertelt.
Ogen vertellen veel.
Maar ze vertellen niet alles.
En dat hoeft ook niet.
Misschien is dat wel precies waar ik zelf opnieuw naar op zoek ben.
Niet naar de versie van mezelf die alles zeker weet.
Niet naar de vrouw die nergens meer aan twijfelt.
Maar naar de vrouw die zichzelf ook mag aankijken op dagen waarop ze dat moeilijk vindt.
Want misschien is zelfacceptatie geen eindpunt dat je op je veertigste bereikt.
Misschien is het iets waar je steeds opnieuw voor kiest.
Ook op dagen met een rode neus.
Ook op dagen waarop je lichaam anders voelt dan vroeger.
Ook op dagen waarop je jezelf even niet ziet.
En misschien…
Is dat wel de eerlijkste versie van mezelf die ik je kan laten zien.
Misschien is dat ook waarom ik vrouwen fotografeer. Omdat ik iedere keer opnieuw zie wat zij zelf niet zien. En misschien hoop ik, heel eerlijk, dat ik dat op een dag ook weer volledig bij mezelf zie